|
Historia
ponad 100
letniej
pozytywnej obecności
Pod koniec XIX wieku Polska była od ponad stu lat pod zaborami Prus,
Rosji i Austrio-Węgier.
W
następstwie powstań, wojen i biedy wielu Polaków emigrowało do różnych
krajów europejskich i do Ameryki.
W
taki sposób 110 lat temu 400 pierwszych polskich kobiet przybyło do
Danii aby pracować w leżących na Lolandii duzych gospodarstwach
rolnych.
Polacy przybywali takze na północ Jutlandii aby pracować w rolnictwie,
gdzie brakowało rąk do pracy. Pierwsze ślady imigracji do tej części
kraju można dostrzec w księgach parafialnych.
24
pażdziernika 1899 roku zostało ochrzczone polskie dziecko, którego
rodzice pracowali na gospodarstwie w Klarup (ok. 20 km. od
Aalborga)
Pierwsi
Polacy przyjechali tu jako sezonowi robotnicy. Kobiety pracowaly w
rolnictwie, a mezczyzni w cegielniach, przy wydobywaniu torfu lub
pracach drogowych.
W
momencie rozpoczęcia I Wojny
Światowej wielu z nich nie
mogąc powrócić do domu zostało w Danii. W 1914 roku było ich ok. 14
000 okolicach Maribo ( miasto na Lolandii) pracując przy
wykopywaniu buraków cukrowych .
Wiekszość przybyła aż z terenów Galicji – najbiedniejszej części
Polski, rozciągającej się pomiędzy Krakowem a Lwowem na Ukrainie.
Na
początku stworzono im tu nędzne warunki pracy. Doprowadziło to do
wydania przez duński parlament i króla w 1908 roku tak zwanej “
polskiej ustawy”, która gwarantowała znośne warunki mieszkaniowe.
Pracodawcy zostali zobligowani do zapewnienia pomocy lekarskiej, a
także ewentualnie opieki szpitalnej. Po roku 1920 Polacy otrzymali
prawo do takiego samego wynagrodzenia jak Duńczycy. Jednak do roku
1936 korzystali z własnych kas chorych.
W XX wieku, II
Wojna Światowa oraz okupacja rosyjska mialy wpływ na wzrost fali
emigracyjnej z Polski w tym takze do Danii. Duza grupa
wywędrowała z Polski w latach osiemdziesiątych w związku z
ogloszeniem stanu wojennego i podjętą przez Solidarność walkę z
rządem
komunistycznym. |
